Jozi’s, twee vroue en ‘n GPS

Ek is hierdie week in GP vir n gebed seminaar in Alberton. Volgens Google Maps is dit ongeveer 1 ¼ uur vanaf Equestria, in die Ooste van Pretoria, waar Dalene, my vriendin bly. As gevolg van die feit dat verblyf in die Suide van Johannesburg baie duur is, het ons besluit om liewer elke dag die pad aan te durf soontoe.

Ek is ‘n gesoute bestuurder in spitsverkeer en gewoond daaraan om met die GPS te bestuur, selfs in NY. Nou is ek egter navigator vir Dalene, met die selfoon en Google maps as geselskap.

Ek het nooit geweet dit is so moeilik om ‘n navigator te wees nie. Dalene het vir ongeveer 6 jaar nooit regtig snelwee gery nie en bestuur dus nie naastenby so vinnig soos haar Kaapse vriendin nie. Dit is egter nie hier waar die probleem le nie!

Die tante op die GPS vertel vir my hoe ons moet ry en Dalene luister so half met die een oor saam, terwyl sy bestuur. Die gesprek loop soos volg: “In 400m, draai links.” Teen daardie tyd is Dalene al by die afdraai. Skielik hoor sy hier van die kant af: “Hou reguit aan”. Die volgende oomblik voel ek hoe ruk sy die Brio na regs. “Waar gaan jy heen” vra ek. Sy antwoord: die tante se dan ek moet reguit aan hou’. Ek skree: “Nee, draai links, daarna moet jy reguit aan hou. Die Brio vlieg bo-oor die sperstreep en die eiland in die afdraai baan in.

By die volgende padwisselaar se die GPS dat ons in 400m na links moet hou en dan weer reguit aan ry. Dalene draai links. Sy moes eintlik net reguit aangehou het. Ek beduie vir haar dat sy ‘daar’ moes gery het en Dalene vra: ‘waar’? So kom ons na 1 ¾ uur daar aan!!

‘n GPS is nie altyd die regte aanwyser om jou sonder moeite by ‘n bestemming te kry nie.

My vraag, na aanleiding hiervan is: “hoeveel mense luister deesdae na ander mense vir leiding, net om so die verkeerde afdraai te vat?”

Maak seker dat jy God die Vader, Seun en Heilige Gees as rigtingwysers in jou lewe het en volg Sy Woord streng na.

Spreek lewe, ontvang jou seëninge. Speak live, receive your blessings

Spreek lewe, ontvang jou seëninge. Speak live, receive your blessings

Iets wat vir my baie opvallend was van binnelandse lugrederye in was die vriendelike diens wat ons aan boord gekry het.  Van die oomblik dat jy inboek, totdat jy by jou bestemming aankom, sien jy net vriendelike gesigte.  Kliëntediens is duidelik baie belangrik vir die laekoste lugrederye – agter allesis daar soveel van hulle om van te kies.

So vlieg ek binne vyf dae nadat ons uit die VSA geland het, alweer Lanseria toe met een van die helder oranje vliegtuie, vernoem na ‘n heerlike soet somer vrug – jy verwag dus ‘n heerlike ‘soet’ ervaring wanneer jy met dié betrokke lugredery

vlieg – een van maar net drie laekoste lugrederye in Suid-Afrika.  Die betrokke vlug is die laaste een vir die dag vanaf Kaapstad naLanseria.  Twee baie suur lugwaardinne wag my in toe ek die trappies op stap.  Duidelik het die dag te lank geraak vir hulle.Van ‘n mooi glimlag is daar geen sprake nie en ek wonder of die vrug skielik suur geraak het.😜 

Vier dae later ry Pieter en ek terug Kaapstad toe met die bakkie.Dis reeds donker toe ons by ‘n bekende restaurant, by ‘n ultra-vulstasie op Bloemfontein instap. Die kelnerin glimlag só vriendelik, dis ‘n absolute teenstelling teenoor die twee ‘soet vrugte’ dames op die oranje vliegtuig.  Toe ons daar wegry, groetsy ons met ‘n seën gebed en ek gee haar ‘n drukkie van dankbaarheid vir haar mooi gebaar.  

Dis laat aand toe ek Richmond binne ry. Buite is dit ysig koud.   ‘n Jong man groet vriendelik toe ek by die kafee instap en bied aan om my by die koffie masjien te help.  Ek druk hom ‘n R5 in die hand vir sy mooi gebaar.  Hy verneem bekommerd of ons regtig in die donker nag moet verder ry en verwys ons na die gastekamerslangs die motorhawe.  Ek sé nee, my man het geslaap van Bloemfontein af, terwyl ek bestuur het, hy sal nou weer verder bestuur.  Dit maak my hart so bly dat daar nog mense is wat dit vir ons die moeite werd maak om in hierdie land te bly.  

Gisteroggend klim ek weer op die oranje vliegtuig Lanseria toe.  By die inboek toonbank komplimenteer ek die grondwaardin aan diens met haar vlytige diens en merk op dat sy definitief die ‘vinnige baan’ beman.  Sy vertel my dat sy net deeltyds aangestel is en slegs aan diens is wanneer daar ‘n hoë volume vlugte op ‘n dag vertrek.  Al wat sy kan doen is om te bid dat die Here vir haar ‘n deur sal oopmaak.

Ek bemoedig haar : “Speak life over your situation.  Claim your permanent job. Start thanking God for your miracle.  The moment that you start manifesting your job you will receive it in Jesus Name.  Don’t stop praising God for your miracle to come.”  Sy het trane in haar oë toe ek wegstap.

Ek stap reguit na die sekuriteitshek toe en sien die láng toue wat wag om deur sekuriteit te gaan. My been voel reeds die druk van die lang staan. Voor, by die ingang staan ‘n sekuriteitsbeampte. “Good morning, m’am, how are you?” Ek groet vriendelik terug. “M’am, are you ok to go and stand in that long queue?” Ek antwoord: “Not really, but why are you asking?” Hy antwoord my terug: “M’am, I have noticed the condition of your leg and felt urgued to give you VIP service.” Ek staar hom verstomd aan. Hy neem my instap kaartjie, skandeer dit en vergesel my na ‘n sekuriteitshek. “You can go through m’am.” As dit nie guns is nie weet ek nie wat guns is nie. “Speak life, receive your blessings”, weergalm dit in my ore.”Thank you sir, mayGod bless you abundantly, have a great day”, seën-groet ek hom terug.

Onder by die instap hek, gee ‘n man vir my voorkeur om deurte stap, toe ek buite kom, word ek na die leë bus gestuur waar omtrent 20 leë sitplekke my inwag! Guns, ja guns!!

Skielik praat die Here met met my: “As jy maar net lankal van jou selfbeeld probleem ontslae geraak het, het jy al lankal die voorreg geniet om guns te kry in sulke situasies.

Sedert my been in 1989 begin probleme gee het, het dit al hoe dikker geword, tot by die punt dat ek dit begin weg steek het onder wye langbroeke en lang rokke. Wanneer ek op ‘n gestremde parkeerplek gestop het, was ek telkemale deur die publiek aangespreek, omdat ek nie ‘gestremd’ is nie. Sulke tye moes ek eers my langbroek of rok se soom oplig om hul bewus te maak van my probleem. Ek was baie bewus van die dik been en het dit gehaat as iemand my aanstaar.

Verlede jaar, tydens die Kersvakansie neem ons ‘n padrit met ons RV Hermanus, Swellendam, Stilbaai en Hartenbos toe.Op my verjaarsdag, die 29e Desember, kamp ons in Swellendamse karavaanpark en dit is bloedig warm. Ek dra ‘n jean, met ‘n kort rok bo-oor. Uit pure frustrasie pluk ek die jean uit en stap daarsonder in die park rond aangesien daarnie veel kampeerders in die kamp is nie.

In Hartenbos kry ons ‘n lieflike staanplek langs die see. Ek sit buite en beskou die wêreld rondom my. ‘n Vrou stap verby, op pad see toe. Sy het’n kortbroek aan.Sy is duidelikmeer gewigtig om die lyf as ek. Haar bo-bene is heelwat dikker as my ‘dik’ been, maar sy is niks gepla nie en geensins ongemaklik nie. Ek kyk en ek kyk weer, maar nie sonder rede nie.

Net daar, op die 31e Desember 2017 neem ek ‘n besluit. Ek gaan níé weer my been vir die wêreld wegsteek nie. Ek klimin die RV in, pluk die jean uit, trek my wit plakkies aan, wit panama hoed op my kop en vat die pad stalletjies toe, met my man aan my sy. ‘n Vrou kom van voor af aangestap enstop my. Sy komplimenteer my en sê dat ek so mooi aangetrek is. Ek sal nie ontken dat ek hou van die nuwe mooi somer rokke wat net bo-kant of onderkant die knie sit nie en het dit altyd bo-oor my langbroek gedra.Sy móés my been se toestand raak gesien het, maar sy het besluit om die positiewe raak te sien, eerder as die negatiewe.

“Spreek lewe, ignoreer die negatiewe en fokus op die positiewe.”

Vroeg oggend, nog voor ek lughawe toe gery het, het die Here my al geseën met ‘n paar R200 note om te help om my onkostes vir die week te betaal by die gebedseminaar wat ek gaan bywoon in Alberton. Ek kry gratis blyplek en vervoer van Pretoria af Alberton toe, elke dag. Ek hoef nie eens ‘n motor te huur nie. Guns op guns.

Skaars in Pretoria aangekom, kry ek ‘n splinternuwe ‘power bank’ vir my selfoon present.

Chris Beukes het Sondagaand gepreek oor New Mercies – hy het so begeesterd gepreek, ek wou hom sommer aanpor.   Chris, dankie vir jou boodskap. Een van die dinge wat hy genoem het is dat ons oor ander mense ook guns moet spreek –

Ek moedig jou aan, spreek lewe in jou situasie, spreek gunsin jou lewe, spreek seëninge oor ander mense rondom jou en ontvang die seen van die Here ook in jou lewe.

Mag jy ‘n besondere week beleef in die teenwoordigheid van die Here.

Nerina

I love NY

Pieter het borduurwerk op ‘n hemp laat doen.  Hangende af van hoe jy hom lees, lees dit soos volg:
I love KNYSNA❤️

Jy kan lees Knysna, of jy kan lees NY – twee van my man se gunsteling plekke in die wêreld.

Ons is twee dae voor ons sou terug vertrek Suid-Afrika toe, weg van Summit af.  Hiervandaan het ons na die buitewyke van NY, ongeveer 60mi van die middestad af, geskuif sodat ons nader aan die lughawe kon wees.

Die metro loop hiervandaan reguit NY toe, die ideale vervoer middel, aangesien parkeerplek in NY ontsaglik duur is.  Ons was by Day’s Inn in Newburgh tuis.  Die volgende oggend vroeg neem ek vir Pieter na die naaste groot metro stasie toe, ongeveer 15km van waar ons bly.  Baie van my vriendinne is heel verstom as hulle hoor dat ek in NY bestuur, maar ek het my voorgeneem dat alles wat ek in Suid-Afrika doen, kan ek hier ook doen!!  Dus klim Nerina agter die linkerhand Chevrolet se stuur in en daar gaan ek.

Ek is eerlik as ek sê dat ek met die wegneem slag stasie toe, maar baie versigtig was, maar teen die tyd dat ek die middag weer vir Pieter moes gaan haal, was ek heel gewoond aan die linkerhand stuur, die tolhekke waar ek moes betaal en nog vele meer moets en moenies.

Dit is nie net om aan die linkerkant van die pad te bestuur nie.  Amerika het baie streng padreëls en die Amerikaners is baie versigtig om enigsins die reëls te oortree. Jou bestuurslisensie is daar jou identiteitskaart, begaan jy ‘n misdaad word jy behoorlik gemerk en kan jou lisensie afgeneem word.

Spoedbeperkings is ietwat anders as hier –  ek onthou toe ek nog ‘n kind was, voor ons oorgeskakel het na die desimale stelsel toe, was die spoed limiet op ons hoof paaie 72mpu.  In die VSA is dit 65mpu, dus is my voet bietjie swaar op die petrol en praat my man my kort kort aan.  Jy sien, ek is meer geneig om 140kmpu hier by ons te ry😜 – dit 85mpu!!

Die spoed wissel ook redelik baie – in sekere stedelike gebiede kom dit af tot 55mpu, self 45mpu;  én wanneer jy ‘n skool nader is daar ‘n waarskuwingsteken wat sê dat jy naby ‘n skool is.  Onmiddellik kom die spoed af na 25mpu.  Voor jy nie heeltemal verby die skool is nie, mag jy nie vinniger ry nie.

Wanneer jy agter ‘n skoolbus ry, moet jy onmiddellik stadiger ry.  Sodra die skoolbus stop, moet jy ook stop en wag tot die bus weer vertrek.  Geen taxis wat verby jaag teen ‘n spoed nie!1  Wet en orde geskied hier.

‘n Ander interessantheid is dat jy, wanneer jy deur ‘n parkeerarea ry, op die uitkyk moet wees vir voetgangers.  Die voetgangers hoef nie vir die verkeer te wag om verby te ry nie, nee aankomende verkeer stop onmiddellik vir ‘n voetganger wat oor die pad na sy/haar motor toe stap.  Die wonderlike hiervan is dat as dit reën, jy nie hoef te wag vir die verkeer om verby te kom en sodoende sopnat reën nie, die motorbestuurder sit heerlik droog in sy motor – jy as voetganger kry voorkeur.  Terug by die huis was ek erg geirriteerd wanneer ‘n motor nie stop, sodra ek oor die parkeerterrein stap nie.  Hulle moet mos weet!!

Motors wat by stopstrate wag om te ry, wag geduldig vir die motoriste wat van voor af kom.  Daar is geen indrukkery nie.  Motoriste is ontsettend beleef.

Ek kan regtig die minister van Vervoer aanbeveel om bietjie te gaan kers opsteek in Amerika oor hoe dit daar gedoen word en dit hier kom implimenteer.  Die ongeluk syfer in Suid-Afrika sal drasties daal as hul die Amerikaners se voorbeeld volg.

Nou ja, ek was nogal bietjie hartseer die oggend toe ek SAA se Airbus op JFK tegemoet stap.  “America, it’s not my last visit.  I’m definitely coming back as soon as possible.

IMG_4548

 

Die lewe in die stad

Leri my kleindogter is ‘n kunstenaar. Sy doen modelwerk, sing en doen sommer drama in dieselfde tyd. Sy het onlangs vier medaljes huis toe gebring vir sang en drama en het gehoop sy kan hierdie jaar Los Angeles toe gaan om daar te gaan optree.  LA het ‘n magiese aantrekkingskrag en word vreeslik geromantiseer.

In die werklikheid is dit ‘n stad soos enige stad ter wêreld. ‘n Stad waar daar gelag word, waar daar hartseer is en net so ook armoede. San Bernadino, is ongeveer 80km van LA af, met Ontario lughawe as die naaste lughawe aan die stad.

Ek is die Sondag terug Redlands, San Bernadino toe om bietjie by my vriendin, Christelle te gaan kuier.

Een ding wat ek opgelet het is dat die Amerikaanse manier van bly, aansienlik verskil van die Suid-Afrikaners s’n.  Hier bly die mense in gerieflike groot huise op groot erwe.  Kies hul om in ‘n woonstel te bly, is die woonstelle ruim en groot en goed toegerus.

Christelle en Jaco woon in so ‘n kompleks.  Die woonstel is ruim en voel vir my glad nie na ‘n woonstel nie.  Die huise in Amerika het almal lugreeling en verwarming in.  Hier is instap klerekaste standaard, by ons is dit ‘n luukse.  Die deursnee Amerikaner maak self hul huise skoon, aangesien arbeid baie duur is – ongeveer R1500 per dag vir ‘n handlanger.  Daarom word die huise toegerus met toebehore wat die lewe makliker maak vir die inwoner.

In hierdie woonstel kompleks is ‘n wassery wat baie netjies gehou word deur die inwoners.  ‘n Groot swembad maak deel uit van die kompleks.  Christelle hulle het hul eie klein binnehof, waar ek myself lekker uitgestrek het terwyl ek met my iPad op my skoot sit en werk het.  Ek het gevoel ek is buite in die natuur ten spyte daarvan dat die binnehof klein was, was dit rustig en ontspannend.

Om elke hoek en draai sien ‘n mens nael-salonne waar jy jou naels kan laat doen.  Ek was so bevoorreg om deur my vriendin bederf te word en het sommer my naels net daar laat doen aangesien dit hopeloos uitgegroei was.

Marbi, die Von Wiellighs se dogter, het van die expats wat hul ken, uitgenooi vir ‘n braai by hul huis. Ek het haar Amerikaanse man, Adam, gekomplimenteer en gesê dat hy enige tyd sal kan kers vashou met ons boere-manier van braai

Toe kom die verassing wat ek nooit verwag het, binne in ‘n groot stad soos Los Angeles en spesifiek San Bernadino nie.

 

Die  Von Wiellighs en Marbi het spesiaal ‘n dag afgeneem by die werk sodat ons die wêreld kan verken.

Binne 10 min. nadat ons van Marbi se huis af vertrek het, het die wêreld rondom ons begin verander na ‘n landelike omgewing en kon ek hoor dat die motor meer krag nodig het vir die bergpas wat voorlê. Buite San Bernadino is die mooiste berg hutte waar sommige van die inwoners permanent woon en elke dag pendel om in die stad te stad gaan werk.

So arriveer ons in ‘n idilliese dorpie, wat in die winter ‘n groot aantrekkingskrag is vir skiērs. Big Bear is vol klein winkeltjies waar jy die mooiste skilderye, leerbaadjies, houtsneewerk, ens. kan koop, asook restaurante wat heerlike eg Amerikaanse geregte bedien.

In dié dorp sien ek baie hout bere en wonder die ware beref dit in die winter tot in die dorp waag. Die houtsnee beelde lyk so eg, ek skrik my boeglam toe ek amper in een vasloop.

Aan die onderkant van die dorp loop ‘n lieflike meer deur. Langs die waterkant staan hout hutte ingeryg, ‘n heerlike ontspanningsoord vir winter en somer.

Van daar ry ons oor die berg na die Spear Head meer en dorp.  Dit laat my baie aan Knysna dink met al die woude rondom die huise. Net soos Knysna is dit omring deur koppe met bome waar jy ook so skielik op die dorpie af kom tussen die klowe. Ek sal dae kan spandeer op een van die hout dekke langs die water – rus vir die siel, ‘n ideale retreat om ‘n boek te kom skryf maar bietjie baie ver van die huis 😪

Hierdie “road-trip” was n wonderlike ervaring. Ekt nooit verwag om soveel skoonheid, so naby n groot stad te aanskou nie.

Ons tydtjie raak kort – ons vlieg die Vrydag oggend van Ontario af terug Le Guardia lughawe in New York toe, via Salt Lake City.  Met ons koms Los Angeles toe, het ons gemiddeld 3 ½ ure aan elke vlug tussen die lughawens van NY, Houston en Ontario spandeer. Hierdie keer is dit ‘n lang vlug NY toe. Ons vertrek 6vm uit Ontario (3vm in NY) en land eers 17:00 in NY.

Dit is ‘n lang naweek, met “Veteran’s Day ” op hande. ons moet ‘n motor by Hertz afhaal en dit is reeds 19:00 toe ons die stad verlaat. Die verkeer was so druk dat ons langs die pad afgetrek het by n rusplek en onself plat getrek het in die motor. Ons het die volgende oggend 3u eers in Summit aangrkom, 24u na ons uit LA weg is. Nodeloos om te sê dat ek die volgende dag nie baie aktief was nie.  IMG_4338

Verskoon my maar ek moet dit eintlik sing 😜 : “We’re marching to Zion, beautiful, beautiful Zion”.

Die oomblik toe ons Houston verlaat was my tyd van rustig wees verby. Die vlug na Ontario, CA toe duur so ongeveer 3,5 ure, ingesluit die oorstap op Phoenix, Arizona en ja, jy stap!!  Ek moet eerlik wees, American Airlines gee baie goeie diens.  Wanneer jy uitstap by aankoms, is daar ‘n grondwaardin beskikbaar by die toonbank om jou te help om weer die volgende lokaal se nommer aan jou te verskaf waar jy moet oorstap vir jou volgende vlug.  Alles is baie georganiseerd.

Ek was natuurlik baie opgewonde oor hierdie deel van ons vakansie, want ek sou na 9 jaar weer my voet neersit in CA en my twee expat Suid-Afrikaanse vriendinne, Eleanor Becker en Christelle von Wielligh sien. Interessant genoeg, het ek nege jaar gelede toe ek hier gekuier het, vir hulle twee aan mekaar voorgestel en vandag is hulle groot vriende. Christelle se dogter en haar man werk ook by die kerk, waar Eleanor hulle vroeer as pastoorspaar gedien het.

Toe ek afkom by die roltrap, rol die Afrikaans oor ons tonge en word ons van oral af aangestaar oor die babelse verwarring wat ons hier in die vreemde veroorsaak. Boonop alles, raak die sekuriteit heel op hol toe ons by die swaaideure uitstap …. die rede? ‘n Reuse bus-grootte Winnie Bago RV wieg die parkeerplek in om ons op te laai. Sekuriteit probeer ons verwilder, maar ons steur ons min daaraan en klim ewe grasieus binne in die bus in, terwyl ons gasheer, dr Hendrick Becker, ons bagasie onder in Winnie se maag weg bêre. “Oh my gosh” hoor ek van buite af – “maybe they’re celebrities?” Nou ja, so na aan ‘n sepiester was ek nog nooit in my lewe nie. 😂😂😂 

Winnie gly grasieus by LAX uit en ons sak weg in gemaklike leerstoele met ‘n glas koeldrank in die hand. Ek kry natuurlik die heerlike uitskopstoel wat die volgende vyf dae my geliefkose sitplek sou word.

 

Los Angeles se snelweē flits verby en kort voor lank is ons op die mooiste paaie wat ons al krullend en opdraende na Arizona en Utah se berg wêreld toe lei.

Soos jul op die foto kan sien, is Winnie Bago se reeksnaam Journey. Kyk, ek is ‘n Elvis Blue aanhanger en in my agterkop lui ‘n klokkie. Journey …. Ek gryp my iPhone uit my sak en siedaar sing Elvis Blue hartlik die lied uit volle bors op Winnie se luidsprekers. Jan Hoogendyk, jy weet dit net nie, maar jy is al die pad op reis saam ons in Amerika

.                

Wat ‘n fees. Ons is op pad Zion toe, ‘n afstand van 390 mi, saam met Hennie (dr Hendrick) en Eleanor Becker en hul seun Niel. Eleanor en ek het saam groot geword in Parow, in die Wes-Kaap en was ook van kindsdag af saam in dieselfde gemeente. Daar het sy en Hennie mekaar ontmoet, waarna hy by die AGS Teologiese Skool as pastoor afgestudeer het en toe na die VSA verhuis het en sy doktorsgraad in Teologie verwerf het.  Sewe-en-twintig jaar later is ons nog steeds vriende. Alhoewel ons mekaar maar min sien, hou ons steeds kontak. Toe hulle hoor ons kom kuier, het hulle dadelik laat weet dat ons genoeg tyd moet inruim om saam met hulle die Zion National Park in Utah te besoek.

Zion het van die mees gevaarlikste staproetes in die VSA en jaarliks sterf talle mense ook hier. My man is egter ‘n kranige stapper, wat onder andere al Kilimanjaro geklim het en dus geensins bang was vir hierdie uitdaging nie.

Om Zion te bereik, moes ons ook deur Las Vegas ry, en natuurlik is dit ook woestyn wereld.

Die RV is baie luuks en het slaapplek vir vyf persone. Ons slaap in ‘n RV oord waar die RV’s kompetisie met mekaar hou, oor watter een die grootste en die beste is. Hier is selfs oorde wat nie RVs’ wat ouer as 10 jaar oud is in hul parke toe laat nie. Gmf, hoogmoedig ook nog 😂.

Eleanor het die yskas goed toegerus en ons het nooit nodig gehad om ‘n restaurant te besoek nie. Elke dag was daar ‘n variasie van die heerlikste disse en ek kan haar komplimenteer – sy is ‘n bobaas kok. Die kampmalles in Suid-Afrika kan haar gerus invoer om vir hulle te kom kook klasse aanbied.
Ek is eintlik bietjie bang om terug te gaan Suid-Afrika toe,  want ek het ‘n spesmaas dat my man gaan aandring dat ek ook sjef Eleanor Becker se styl moet begin navolg. 😜

Ons arriveer die volgende oggend ongeveer 10 vm. by die besoekersentrum en Pieter val sommer dadelik in die pad om sy eerste stap te doen, die ‘gevreesde’ Angle’s Landing. My man het die toets met vlieënde vaandels geslaag en met trots sy sertifikaat ontvang vir hierdie stap.

Omdat ek as gevolg van limfideem in my been nie baie ver kan stap nie, het ek en Eleanor ‘n gemaklike stap van 2,9 myl gedoen – dit is amper 5km. Nou ja, ek is gemotiveer om ten minste die 5km stap in volgende jaar se Spar wedloop vir vroue te doen. Nog iets om op my ’emmer-lys’ af te merk.

Hier is die eekhorinkies sommer baie mak, so te sê dat een sommer teen my opgespring het, tot in my nek. Ek was nogal bietjie verskrik vir die parmantige kalant en baie vinnig van hom af pad gegee.

My man vertel dat hulle die volgende dag, op dieselfde roete, ‘n slang teëgekom het. Ta het vir hulle vanaf ‘n klip sit en bekyk, kop tussen die blare deur, sonder om te roer. Ek’s maar bly ek was nie naby nie.

Ongelukkig vir my, takel ‘n virus my daardie aand en vir drie dae was ek lam gelê as gevolg van griep. Ek het dus heeltyd binne in die RV gebly en meestal geslaap.

Utah is natuurlik die hoofkwartier van die Mormone. Om hierdie rede het Zion meestal religieuse name. Soos Winnie deur die klein dorpies ry, sien ek net Mormoonse kerke. Hul invloed is duidelik orals te sien.

Ten spyte van ongesteldheid, sal ek hierdie been van ons vakansie net nie kan vergeet nie. My man is definitief van plan om baie gou weer terug te kom California toe en weer vir Zion te besoek. Die lewe van die ‘permanents’
(RV eienaars wat permanent op die pad is) is definitief nie eentonig nie. Amerika is groot. Hennie en Eleanor het so pas vir ‘n hele jaar met Winnie deur die VSA getoer en het nog nie eens in New York, waar ons Amerikaanse tuiste is, ‘n draai kom maak nie. Vra die Amerikaners hulle of hul ‘permanents’ is, is Hennie se antwoord : ‘No, we are wannabees!” Dalk volgende keer, wanneer ons weer kom, maak ons almal ‘n draai by die Catskill Mountains, ‘n klipgooi van ons Summit huis af in NY.

Ek het Sondag saam met die Beckers terug gekom Redlands, CA toe terwyl Pieter nog twee staproetes in Arizona sou gaan doen.

Volgende keer kuier ek saam met julle in ‘n condiminium in Redlands, CA saam met ander Suid-Afrikaanse expats – sjoe! ek dink nie ek gaan ooit herstel na hierdie vakansie nie😆.

Dis altyd spitstyd!

Ek het vantevore al met julle gedeel dat New York ‘n 24/7/365 stad is wat nooit slaap nie. Vir ‘n Suid-Afrikaner wat van die platteland af kom, sal dit een groot nagmerrie wees om in Amerika te ry. Die stede se verkeer raak nooit stil nie. Die snelweë buite die stad is egter meer rustig.

In Houston, Texas het ek egter ‘n volmaakte oplossing gesien vir ons eie Kaapstad se nagmerrie, met hopeloos te min deurpaaie en ringpaaie rondom die stad. Moenie ‘n fout maak nie, Houston se verkeer is vir my as Kapenaar, wat gewoond is om Johannesburg en Pretoria se hoofpaaie in spitstyd aan te durf, steeds ‘n doolhof van uiterstes.

Onlangs was daar groot polemiek oor Sanral se voorneme om die N1 in die Noordelike Voorstede in ‘n tolpad te verander. Ek was nog nooit ‘n voorstaander van hierdie voorstel nie, totdat ek dié droom van ‘n tolpad in Houston gesien het.

Sekerlik almal van ons weet dat die Kapenaars vir een of ander rede dink hulle is in Europa of die VSA, deurdat hul die regterbaan oorgeneem het en dit geensins meer die vinnige baan genoem kan word nie. Deesdae is dit niks snaaks om motoriste te sien wat dit waag om in die linkerbaan verby te steek nie. Hiervoor moet ook dringend ‘n oplossing gevind word en dit is waar die ‘Houston’ model fantasties sal werk. In ag geneem dat daar huidiglik tussen die Plattekloof- en Old Oak wisselaar gewerk word, sal dit die ideale tyd wees om so ‘n tolpad in te stel om ons verkeer soveel makliker te laat vloei.

Aangesien die Yanks aan die regterkant van die pad ry, is die heel linkerbaan die vinnige baan. Hierdie baan word geskei van die ander bane, deur betonblokke, soortgelyk aan die wat met die padwerke op die N1 gebruik word. Hierdie baan is egter onderworpe aan tolgeld.  Die vinnige motoris wat nie kans sien vir die stadige slakkepas verkeer nie en nie omgee om vir sy plesier van vinnig ry, te betaal nie, gly met gemak in hierdie baan in. Voor elke afrit is daar vir hom geleentheid om weer terug te gly in die verkeer in om hom in staat te stel om die afrit te kan bereik. Dit is opmerklik hoeveel vinniger die verkeer as gevolg hiervan vloei.

In Los Angeles betaal jy ook ekstra indien daar minder as twee passasiers in die voertuig is.

Ek sal glad nie omgee om vir hierdie voorreg te betaal nie. Hoe lyk dit Sanral – wanneer kan ek die C250 AMG  in die vinnige baan in stoot?

‘n Kerk weg van die huis

IMG_4343.JPGNou kom ons by die eintlike rede waarom ons Houston besoek het. Nie almal sal aanklank vind met die volgende skrywe nie, maar ek verklaar egter, sonder enige skaamte dat ek ‘n wedergebore kind van Jesus Christus is. Om hierdie rede is dit vir ons ‘n voorreg om gemeentes reg oor die wêreld te besoek wat die Evangelie uitdra.
Lakewood Church is ‘n 12000 sitplek kerk in die Middestad van Houston. Dit is bykans 60 jaar gelede gestig deur past. John Osteen en sy vrou en het spoedig ‘n 5000 ledetal gehaal,
In Januarie 1999 is John Osteen onverwags oorlede aan ‘n hartaanval. Joël Osteen, sy seun, het duidelik gelei gevoel om die kerk oor te neem en uit te bou na die gemeente wat dit vandag is.
Ons was bevoorreg om ‘n motor in NY te kon huur wat ‘n satelliet radio in het en ek het pal na sy preke geluister, terwyl ons die staat NY deurkruis het.
Hy vertel o.a. die getuienis van hoedat sy pa op ‘n stadium besef het dat hulle ‘n groter kerk sou moes bou. By ‘n spesifieke geleentheid het hulle ‘n naweek van fondsinsamelings gehou, waartydens die $6000 wat nodig was om die fondasies vir die nuwe kerk, te kon oprig,  ingesamel is.                                                          John Osteen was oorstelp hieroor en het vas geglo dat dit die Here se manier was om vir hom te wys dat hy kan voortgaan met die bou van die kerk.     Gedurende die volgende week, ry hy een oggend verby ‘n klein Spaans sprekende gemeente. Die gemeente wou hulle kerk vergroot maar het nie die nodige fondse beskikbaar gehad nie. Hiervan was John Osteen egter nie bewus nie.                                                                                                                                Daardie oggend praat die Here duidelik met hom en sê dat hy die $6000 wat ingesamel is aan hierdie gemeente moet skenk.
Hy was uit die veld geslaan en redeneer toe erg met die Here. Nou ja, toe ek dit hoor, het ek kliphard begin lag en gesê: ‘O Here, ek ken dit tog so goed!!! ‘Uiteindelik gee hy tog gehoor en ry na die pastoor van die gemeente se huis, wat langs die kerk geleë is. By oorhandiging van die geld  huil hierdie man, oor die grootheid van die Here wat hul gebede verhoor het vir die nodige finansies om hul kerk te verbeter.                                                                                                 John Osteen het binne enkele maande ‘n groot oes gesien op sy gehoorsaamheid. Verskeie donateurs het anoniem na vore gekom en geld geskenk – ongeveer ‘n jaar later was Lakewood gemeente se nuwe kerk klaar gebou, kontant, sonder ‘n enkele sent skuld.                                                                                                                In 2003 het die gemeente ‘n langtermyn kontrak met Stad Houston gesluit om die Compaq Centre, vroeër ‘n sportstadium op ‘n langtermyn basis by die Stadsraad te huur. Hulle moes  die huur van $12m voortuit betaal vir die volgende 30 jaar. Die gebou is verander teen ‘n koste van $100m. In 2010 het die Stadsraad met ‘n meerderheid stem besluit om die gebou aan Lakewood Church te verkoop vir $7,5m.                                                                                                        Joël Osteen word baie veroordeel en daar word baie gepraat oor die feit dat hy een van die rykste pastore in Amerika is. Baie kritiek word ook gegee oor die feit dat hulle in ‘n baie mooi huis woon.                                                                             Hierdie is net so ‘n getuienis in sy lewe.  Hy vertel oor die radio dat hulle by geleentheid op soek was na ‘n ander huis.  Hul maak toe ‘n aanbod op ‘n eiendom, maar dit val deur die mat as gevolg van ‘n beter aanbod, wat reeds voor hulle s’n gemaak is.                                                                                                    Die eiendomsagent gaan wys hulle toe ‘n ou huis wat baie verwaarloos is.  Terwyl hy daar rondstaan, hoor hy duidelik die Here se stem wat vir hom sê dat hy ‘n aanbod op die huis moet maak.                                                                            Op daardie oomblik kom Victoria ingestap en sê dat sy voel dit is die huis vir hulle.  Hul het die huis gerestoureer.  ‘n Jaar later kry hy ‘n aanbod op die huis van ‘n ontwikkelaar, wat die eiendom wou ontwikkel in ‘n ontwikkeling.  Die aanbod was vir 10 maal meer as wat hulle betaal het vir die huis.
Ek verstaan hierdie gedeelte baie goed. Ons self het vir jare in Plattekloof, een van die rykmansbuurte van die Noordelike Voorstede in Kaapstad gebly en het self baie jaloersie as gevolg daarvan ervaar.                                                                  Om so ‘n kerk soos Lakeside te kon vestig, het geld gekos en kos baie geld om in stand te hou.  Dit kom nie van bome af nie.  Jy moet daarvoor werk!!!                   Ons het besluit om self te gaan kyk en ervaar hoe Lakewood Church funksioneer.  Ons het twee van die dienste bygewoon en het werklik net seën daar ontvang.                                                                                                                    Heel toevallig hoor ek hoe een van die pastore twee persone voorstel aan een van die gemeentelede en ek hoor die woord ‘South Africa’. By navraag ontdek ons dat beide van ons van Kaapstad af kom en hulle 5 min. van ons af woon.    As ‘n ‘gebore’ Charismaat, groot geword in ‘n Charismatiese, Pinksterkerk, kon ek dadelik die teenwoordigheid van die Here daar ervaar.Van die oomblik wat jy instap in die kerk, voel jy welkom. Ons was gevra of ons besoekers is en na spesiale sitplekke vir besoekers geneem.                                                                    Die lofprysing en aanbidding was fantasties – wat vir my die meeste uitgestaan het is dat hierdie man ‘n nederige man is. Terwyl hy van sy sitplek af na die verhoog toe stap, staan hy stil by ‘n senior dame, ‘n lidmaat van sy gemeente en verneem eers hoe dit gaan. Hy bedank die trio wat ‘n spesiale moedersdag lied gesing het, elkeen met ‘n handdruk.
‘n Uitnodiging word gegee vir diegene wat ‘n behoefte het vir persoonlike gebed. Hy, sy vrou en talle betrokke gemeentelede staan gereed om vir elkeen persoonlik te bid.                                                                                                              Aan die einde van die diens is daar ook ‘n ‘altar call’ waartydens mense  wat hul wil toewy aan die Here, kan opstaan en ‘n gebed vir hulle gedoen word.     Ons het twee van die dienste bygewoon en het werklik net seën daar ontvang.

Joel Osteen’s se preke en skrywes word baie maal gekritiseer daarvoor dat hy die ‘voorspoed evangelie’ bevorder, bedoelende dat hy materiële gewin as beloning vir die vroom Christen sien.                                                                        Word hy egter gevra of hy n leraar van die voorspoed evangelie is, reageer hy deur te sê dat hy by voorspoed bedoel dat God wil hê dat mense moet geseend moet wees met goeie gesondheid en verhoudinge, dit gaan nie omtrent geld nie. Hy stel dit ook duidelik dat hy nooit oor geld preek nie, juis as gevolg can die slegte reputasie van tele-evangeliste. beloning is vir die vrome Christen.    Wanneer hy egter daarna gevra word, reageer hy dat God by voorspoed bedoel dat Hy wil he dat sy kinders moet geseënd wees, gesond wees en goeie verhoudinge moet hê en dat dit nie oor geld gaan nie. Hy beklemtoon ook dat hy nooit oor geld preek nie, juis as gevolg van die reputasie wat verskeie tele-evangeliste het.                                                                                                              Tydens die ere-diens was daar net aangekondig dat die offerende nou opgeneem gaan word en daarmee tesame ‘n skrif uit die Woord wat sê dat hy wat gee, geseend sal wees. Geen onnodige beklemtoning nie, suiwer Woord!!

Diegene wat krities is oor Lakewood en Joël Osteen – maak gerus ‘n punt daarvan om Lakewood te besoek, wanneer jy in die VSA en TX besoek aflê.

Now we come to the real reason why we visited Houston. Not everyone will agree with the following statement, but I declare, without any shame, that I am a born-again child of Jesus Christ and am not ashamed of the Gospel of Jesus Christ. For this reason, it is a privilege for us to visit churches all over the world who minister the Gospel. Lakewood Church is a 12000 seat church in downtown Houston. It was established almost 60 years ago by pastor John Osteen and his wife. The congregation soon reached a membership of 5000. In January 1999, John Osteen died unexpectedly of a heart attack. His son, Joël, was led by the Holy Spirit to take over the congregation and expand it as it is today. We were privileged to hire a car in NY with satellite radio, and I listened to Joël’s sermons as we crossed the state of NY. Amongst other things, he testified about how his father at one stage realized that the congregation needs a larger church. On a particular occasion, they held a fundraiser weekend, during which the $ 6000 required to erect the foundations for the new church, was collected. Osteen was overwhelmed by this and believed that it was the Lord’s way to show him that he should continue with their plans. During the following week, he drives past a small Spanish-speaking church. The congregation wanted to enlarge their church but did not have the necessary funds available. John Osteen was not aware of this. That morning, the Lord spoke to him and told him to donate the $ 6000 collected, to this specific church. Pastor John was very confused and start reasoning with the Lord. When I heard this, I started laughing and said, “O Lord, I know it so well !!! ‘ Eventually he obeyed and drove to the Spanish pastor’s house, which was located next to the church. Upon handing over the money, this man was overwhelmed by the greatness of God. John Osteen reaped a great harvest within a few months of this act of obedience. Several donors came up anonymously and donated money, and about a year later, Lakewood’s church’s new church was completed, in cash, without any debt.
In 2003, Lakewood concluded a long-term contract with City of Houston to rent the Compaq Center, previously a sports stadium. They had to pay the $ 12m rent in advance for the next 30 years. The building has been changed at a cost of $ 100m. In 2010, the City Council voted by a majority to sell the building for $7.5m to Lakewood Church. Joël Osteen is widely condemned and talked about being one of the wealthiest pastors in America. Many criticisms are also given about the fact that they live in a very beautiful house. This is actually a great testimony in his life. He told his listeners on a radio broadcast of how they were occasionally looking for another residence. They make an offer on a property, but it falls through because of another offer on the property. The real estate agent went to show them a run-down house which apparently been in the market. As he stood there, he distinctly heard the voice of the Lord telling him to make an offer on the house. At that moment, Victoria came in and told Joël that she felt it was the exact house for them. They restored the house. A year later, he received an offer on the property, from a developer who wanted to develop the property. The proposal was 10 times more than they paid for the house. I understand this section very well. For many years, we experienced a lot of jealousy, while staying in Plattekloof, one of the wealthy neighborhoods in the Northern Suburbs of Cape Town.
To manage a church like Lakeside cost money and money does not come from trees. You have to work for it !!!
We decided to go and experience Lakewood Church first handed. I could immediately experience the presence of the Lord. From the moment you enter the church, you feel welcome. We attended two of the services and was not disappointed at all.
The praise and worship were fantastic – what impressed me the most is that this man is very humble. As he walks from his seat to the stage, he takes a moment to chat with a senior lady, a member of his church and inquire about her well-being. He makes time to personally thank each of the trios who performed with a special Mother’s Day song, with a handshake. An invitation is given for those who need personal prayer to come forward to the altar. Together with other congregational members Joël and Victoria were ready to pray for each person individually. At the end of the service, an “altar call” is made, during which people can make a decision to dedicate themselves to the Lord.
Joel Osteen’s sermons and writings are repeatedly criticized for promoting the “prosperity gospel,” meaning that he sees the materialistic as a reward for the pious Christian. However, if Joël is asked if he is a teacher of the prosperity gospel, he responds by saying that he desperately believes that God wants people to be blessed with good health and relationships and it’s not about money. He also states that he never preaches wealth, precisely because of the bad reputation of television evangelists. Rewards are for the pious Christian However when asked about it, Osteen responds by saying that God meant by prosperity that He wants his children to be blessed, to be healthy and to have good relationships and that it is not about money. He also emphasizes that he never preaches prosperity, precisely because of the reputation of several television-evangelists. During the honorary service, it was announced that the sacrifice would be taken up now and, together, a word from the Word that says that he gives gives will be blessed. No additional emphasis was made, only Biblical values were preached. Those who are critical of Joel Osteen and Lakewood Church, please make sure to visit Lakewood when visiting Texas.